Love Stuff: (On)gewenst single

“Hoe heb jij dat toch al die jaren gedaan? Dan zit ik weer op die fiets en vraag ik mij echt af waarom…?” Vraagt Annemarie, terwijl ze een flinke slok van haar wijn neemt. Net als mijn zusje is ze recent ‘gedumpt’ en ‘ongewenst single’, zoals zij het zelf zegt. “Niet iedere week je fiets pakken en naar een date gaan”, mompel ik.

In de kroeg zijn ze allemaal onder de 18 jaar

“Maar hoe ontmoet ik dan ooit nog iemand? De mannen op mijn werk zijn allemaal gay, in de kroeg zijn ze allemaal onder de 18 jaar en de rest is getrouwd. Oh en de mannen die nog vrijgezel zijn en ouder zijn dan 30 jaar, daar is meestal iets mis mee”, zegt Annemarie stellig. Ik moet lachen. In het verleden heb ik dit vast ook vaker geroepen en toen werd Annemarie meestal heel boos op me. Zij snapte niet waarom het af en toe zo erg was om vrijgezel te zijn. Terwijl zij toen nog samen was met haar jeugdliefde.

Hij had moeite om rekening te houden met mensen 

“Sommige dingen kun je gewoon niet forceren. Meerdere dates per week via bijvoorbeeld Tinder gaan je niet meteen aan een man helpen”, probeer ik haar uit te leggen. “Mijn laatste date van vorige week bijvoorbeeld, kon maar niet ophouden om over zichzelf te praten. Hoe geweldig zijn baan wel niet was, hoe mooi zijn appartement was en hoeveel geluk hij heeft met zijn ouders die heel vermogend zijn”, begint Annemarie geïrriteerd. “Iemand met een ego?” Vraag ik. “Dat is nog zacht uitgedrukt. Hij heeft amper iets aan mij gevraagd. En liet ook nog even doorschemeren dat hij eigenlijk niet op een relatie zat te wachten. Hij had moeite om rekening te houden met mensen. Dat vond ik dan nog wel mooi, die zelfkennis”, lacht Annemarie. Ondertussen komt mijn zusje binnenlopen. Ze knuffelt Annemarie en probeert mij een beetje te ontwijken.

Ze is namelijk zwanger

“Hoe is het met je ‘getrouwde’ collega?” Vraag ik spottend. De laatste keer dat ik Isobel zag besloot ze naar een getrouwde collega te gaan, terwijl haar inmiddels ex-man er vandoor ging met zijn secretaresse. “Dat wil jij niet horen”, zegt mijn zusje boos. “We hebben het heel erg gezellig gehad. En het was de eerste en meteen de laatste keer”, vertelt ze blozend. “Ben je met hem naar bed geweest?” Vraagt Annemarie verbaasd. “Ik zal er niet omheen draaien. Het is antwoord is ja, uiteindelijk wel. Ik heb er tegen gevochten. Ik heb het zelfs uitgelegd aan hem, dat ik ben bedrogen, maar ik kon hem niet weerstaan. En ik moest wel, hij was de eerste na John.” Er valt een stilte. Isobel vervolgd. “Ik moest weten of ik het nog kon. Of ik nog wel aantrekkelijk ben. Ik weet dat het met hem nooit iets gaat worden. Hij verlaat zijn vrouw niet. Ze is namelijk net zwanger.” Ik laat van schrik bijna mijn glas vallen.

Brak mijn hart in duizenden stukken

“Hoe heb je dit kunnen doen? Ben je niet goed bij je hoofd? Weet je hoeveel pijn je zo’n vrouw doet?” Schreeuw ik bijna uit. “Ja, dat weet ik. Daarom mag zij dit ook nooit te weten komen. Dat heb ik met hem afgesproken”, legt Isobel uit. “Ik weet niet zo goed wat ik hierop moet zeggen. Ik sta hier niet achter. Maar ik begrijp wel dat je je erg eenzaam moet hebben gevoeld de afgelopen tijd. Dat herken ik wel”, hoor ik Annemarie zeggen. “Ik voelde mij geen vrouw meer. Ik dacht dat ik oud zou worden met John. Dat we samen kinderen zouden krijgen en over een paar jaar een mooie boerderij zouden kopen. Huisje, boompje, beestje en kindje. Je-weet-wel… Toen hij mij vertelde dat hij verliefd was op een ander en met haar verder wilde, brak mijn hart in duizenden stukken. Voor lange tijd voelde ik helemaal niets meer. Was ik een beetje dood van binnen, denk ik. Maar daar was die collega en ik voelde mij zo aangetrokken tot hem. Het was zo fijn om weer eens iets te voelen”, legt mijn zusje uit. “Dan ga je maar gewoon met hem naar bed? Je had ook weg kunnen lopen?” Vraag ik.

Iemand die je steunt door dik en dun

“Ja, dat had ik kunnen doen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil geen geheimen hebben voor jullie. Oordeel maar. Ongedaan maken kan ik niet meer”, zegt Isobel weer een beetje boos. “Dat is waar. Ik ben ook heel blij dat je zo open bent. Hoe gaan jullie nu met elkaar om op het werk?” Vraagt Annemarie. “Dat gaat prima. Alleen jullie weten het nu. Voor mij was het ook iets wat niet voor herhaling vatbaar is. Ik wil heel graag zelf weer een maatje. Wat jij nu hebt, Phileine. Iemand die je steunt door dik en dun. Je laat lachen en zo’n een keer per jaar laat huilen”, lacht mijn zusje. Ik geef Isobel een kus. “Het heeft ook een keerzijde hoor. Ik vind bijvoorbeeld sokken door het hele huis en een stofzuiger raakt hij misschien maar een keer in het half jaar aan”, zeg ik spottend. We lachen. Op dat moment loopt John binnen. “Shit, ik was helemaal vergeten dat dit zijn stamkroeg is. En nog een keer shit, dat is zijn nieuwe vriendin…”

Volgende keer in Life Stuff: Hoe reageren John en zijn nieuwe vriendin op Isobel?

Lees ook: Love Stuff: (N)ooit weer aan de man

Please follow and like us: